THE HOT SPOT

Met de dood van mijn vader is er een stukje van mij gestorven.
Hij die mij heeft verzorgd, opgevoed en begeleid, is er niet meer.
Mijn raadgever bij moeilijke problemen, mijn referentie voor het vader-zijn, is er niet meer.
De grote liefde van mijn moeder, haar hartsvriend, is er niet meer.

Het is een onwezenlijk gevoel iemand dierbaar te verliezen.
Je beseft pas hoe hard je iemand graag ziet, wanneer die persoon voor eeuwig weg is.
Het zet je aan het denken, gedachten over het leven wat er was, nu is en zal komen.

Ik kan me er niet meer toe aanzetten nietszeggende hersenspinsels op het Net te gooien.
Misschien doe ik nog iets met mijn muziek- of filmblog, maar dan met de nadruk op 'misschien' en 'iets'.
Maar ondertussen zet ik een lijn onder deze blog.

'31-05-2003' luidde de datum van mijn eerste boodschap.
'18-12-2007' is de datum waarop ik jullie 'bedankt & vaarwel' zeg.

groetjes
Danny aka dementor69

+ 06-06-1938
o 13-12-2007

Pa,

De leegte zonder jou
is met geen pen te beschrijven.
De leegte zonder jou
zal altijd bij ons blijven.
Maar veel fijne herinneringen
verzachten onze smart.
Voorgoed uit ons midden
maar altijd in ons hart.

Voor 15 euro een stukje Noordpool kopen? Dat kan nu bij Harald van Reenen uit Amerongen. De Nederlander is de 1ste burger die het gebied claimt. Wel eisten al vijf landen de Noordpool op.
Wetenschappers denken dat de ijskap van de Noordpool smelt en dat daaronder een rijkdom aan gas, olie en metalen ligt. Van Reenen verwacht dat 't eigendom van dit niemandsland in deze eeuw wordt toegewezen en ziet dus een mogelijkheid om rijk te worden. Maar of hij het dan wint van de vijf landen, is nog onzeker.
De ondernemer keek zijn idee af bij de man die rijk werd met de verkoop van certificaten voor het heelal.

[bron:NOS.nl]

Meer info op Giantclaim

Aré lap, ik behoor weer tot een nieuwe doelgroep: de Wilfers. Inderdaad, Ik wilf erop los. Zo veel zelfs dat ik -echt- gewoon niet meer weet wat mijn eerste zoekopdracht was.
Het begint zelfs meer op een verslaving te gelijken. Of ik nu iets zie op TV/film, gelezen heb in een boek/krant of gewoon gehoord heb op de radio: van het ene komt het andere, van het andere komt het ene.
Of het nu IMDB, Wikipedia, Krantenkoppen, eBay of You Tube is, het speelt geen rol. Wel best leuk maar als ik daarna dan terugkijk, wel best tijdsverslindend. Ik verpruts gewoon een deel van mijn leven aan het lezen en bekijken van niet-altijd-relevante zaken.

Eens kijken wat de dagschotel zegt:
- buikpijn
- spierpijn
- hoofdpijn
- pijn in de gewrichten
- pijn aan de oogbollen
- geen eetlust
- permanente vermoeiheid
- ...
En hoe heet deze schotel? Griep...tja...

De laatste tijd worden wij hier thuis geterroriseerd door een ongewoon fenomeen. We worden namelijk opgebeld door een franstalig persoon die met vele omwegen ons probeert een trits flessen Franse wijn te verpatsen.
De frequentie van die telefoons is soms hallucinant te noemen.
En alsof dit nog niet genoeg is, is recent hetzelfde voorgevallen bij mijn ouders én op mijn werk. Alsof er een troep zielige wijnboeren hun Europees quotum probeert te omzeilen door in de omliggende landen witte gidsen uit te pluizen.

Ooit al eens een goedgevulde pamper gezien van een zuigeling van 1 maand? Stel je eens een groengele substantie met een zurig geurtje voor. Yes, indeed...
Het is alsof een vervallen pot Dijon met grote abstracte penseelstreken over 2 kleine billetjes is gesmeerd. Ja,ja, liefde is: iemand zijn poep afkuisen...

We zijn weer terug onder de levenden. Voor hoelang? Dat is weer een ander vraag.Alleszins, vrouwlief en ondergetekende beginnen stilaan in het ouderschapsritme te geraken. Papje hier, pamper daar, huilbui ginder. Ukkie van dienst is nu nog een spruit maar begint toch al te neigen naar een kool. Soit, wat kan ik hier nog vertellen? Oh ja, vanaf 1 februari 2008 begin ik aan een andere job. En dan bedoel ik: een andere werkgever. Yep, uiteindelijk toch de beslissing genomen om afscheid te nemen van het ambtenarendom. Het werd tijd: de comateuze toestand stond achter het hoekje te wachten. Om dan maar te zwijgen van de frustratie alom. Wat hebben we dan nog? Als ik surf naar Krantenkoppen dat staat de wereld niet stil: een vallende koe, een kind met 8 ledematen, Annelies Rutten die potten breekt en de nieuwe soapreeks 'Het geleuter van de Wetstraat'. Want dames en heren, dat politiek gedoe komt mijn strot uit. Onlangs deed ik dé test en kwam er als 71% separatist uit. Neen, ik koester geen Vlaams-nationalistische gevoelens maar wat er nu (en vroeger) gaande is tart elke verbeelding. De enige conclusie is dat -wanneer een geen compensaties op tafel komen- we blijkbaar niet kunnen of willen samenleven. Als je dit spiegelt naar een gewone dagdagelijkse relatie, dan moet je ook een dummy zijn om te beseffen dat zo'n relatie niet lang kan duren. In dit geval is dit echter al 170 jaar gaande. Kwestie om ons reputatie van goede diplomaten hoog te houden. Maar kom, niet alles is kommer en kwel. Maak ik mezelf toch wijs...

De voorbije dag is vermoeiend geweest maar heeft iets prachtigs opgeleverd.

Vanaf 15u55 mag ik mij officieel papa noemen van Jonas, 51 cm lang & 3,550kg bloot.

Een nieuw pad is ingeslagen, een nieuwe wereld staat voor de deur.  

Samen met de kersverse mama sta ik voor een boeiende uitdaging…

Het hot item van vorige week was toen een Bosnisch echtpaar, als reactie op hun uitgebluste relatie, andere groene weiden ging opzoeken via het internet. Wanneer de respectievelijke koe en stier was gevonden, volgde hieruit logisch een afspraakje. Groot was hun verrassing toen ze elkaar terug tegenkwamen. Een scheiding werd vervolgens ingezet op basis van ‘overspel’. Hoe doe je dat trouwens, elkaar bedriegen…met elkaar? Hoe neem je als rechter hier godsnaam een beslissing in? Ik zou minstens zoekmachine van de dating website veroordelen, want dat is de schuldige van deze ongewone koppeling annex echtbreuk.  Deze week dook dan ergens het sleuteltje op van het kastje waarin de verrekijkers van de Titanic waren verborgen. Indien het sleuteltje toen op zijn plaats was, dan…dan…dan was Leonardo di Caprio geen meisjesidool geworden. Hoe doe je dat trouwens, een sleuteltje terugvinden dat al 95 jaar onbestaande was? Aangezien ik ELKE dag moet zoeken naar mijn sleutels, zijn tips altijd welkom.

Het leven zit raar ineen. Midden in een eindeloze verbouwing, juist voor een nakende bevalling, knallen we op een auto. Weliswaar in ons recht en zonder lichamelijke schade maar daar eindigt de positieve noot. De auto wordt perte-totale verklaard en wij, als niet-schuldigen, zitten met de gebakken peren. Een zoektocht naar een nieuwe wagen werd ingezet want –ondanks alle mobiliteitsperikelen- we kunnen nu niet zonder. Vrouwlief geraakt anders –wegens slechte verbinding van het openbaar vervoer- nooit op haar werk. Bovendien staat er binnen een aantal weken een ukkie te springen om op de wereld te komen. (Hoewel hij nu al een tijdje wreed aan het oefenen is in deze bewegingen). De keuze van een nieuwe Koning Auto zal zodoende afhangen van (steeds te weinig) geld en (steeds te weinig) tijd. De personal touch valt deze maal uit de boot.

Het is weeral een geruime tijd geleden dat ik nog iets op het Net heb gegooid. Mijn vermoedelijke drie fans zullen daar zeker hun slaap niet voor laten, maar dit geldt ook voor mij.
Alleszins, wisten jullie dat:
- de Hertoginnendalsoap stilaan mijn strot begint uit te komen. Er sloop zowaar een separistische gedachte in mij. Naughty me. In het land van compromissen zijn we nu beland in totale impasse. Het moest er eens van komen. Het is zelfs zo erg dat we er een Verkenner op afsturen. En ik die dacht dat een Ontmijner tactischer zou zijn, gelet op het aantal bommen onderweg.
- ik bezig ben om mijn historiek van concerten te inventariseren, dit dankzij een slim uitgekiende exel-tabel opgesteld door PlasticCastle. Snuisterend doorheen mijn tickets en notities, kom ik toch stilaan tot de conclusie dat er toch enkele speciale, memorabele en zelfs historisch genoemde concerten mijn net- en trommelvlies hebben  gepasseerd. Om er maar 1 te noemen: U2, 8/7/1987, The Joshua Tree Tour. Vorst Nationaal uitverkocht, snikkend heet en een lichte aardbeving dat zelfs te voelen was door het KMI.
- ik elke dag nieuwe woorden leer. Zoals ‘Internet Savvy’ en ‘heuristiek’. Maar dat ik ook zoveel andere zaken vergeet of verleer. Beperking van hersencellen noemt dat.
- mijn ogen de oorlog aan het verliezen zijn tegen mijn PC-scherm. En dat ik hier op mijn werk eerst medisch moet aantonen dat mijn ogen effectief naar de knoppen zijn, vooraleer ik een nieuw scherm krijg. Ik kan ook gewoon het scherm naar buitengooien. Wat dan weer de vraag oproept, hoe ik dit dan moet motiveren.
- mijn rug de oorlog al verloren heeft met mijn werkstoel. Dat krakende en piepende ding doet nooit wat ik van hem verlang. De rotzak verdwijnt...wanneer er geld is...en dat is er nooit. Auw...
- teveel informatie nooit goed is. Of dit nu gaat over de technische kenmerken van een condensatieketel of de toepasbaarheid en handelbaarheid van kinderfietskar, trop is teveel. Een gordiaanse knoop is er niets tegen.
- 'Lost' terug op tv is. Yahoo! Maar dat het nog 3 seizoenen na de huidige en tot 2010 gaat duren vooraleer we de ontknoping kennen. Tegen die tijd zit ik op dat eiland.

En? Hoe gaat het met u?

Gisteren was het 30 jaar geleden dat Elvis Presley zijn nogal zwaar loodje legde. Vandaag was het 25 jaar geleden dat de eerste CD (Abba 'The Visitors') op de verbaasde platenmarkt werd gegooid. En morgen...tja, dat mag u zelf invullen. Maar voor mij zal het (weer) zwoegen worden. Zweetparels tellen is dan de boodschap. En keuzes maken. Welke verwarmingsketel? Waar de elektriciteit? Welke schrijnwerker kiezen we? Waar gaat mijn geld naar toe? Inderdaad: verbouwen is een mooie deugd...

Dit komt uit de categorie ‘intrigerend’…

Als je de avond leuk wenst in te zetten, dan is deze voorstelling een ideaal startpunt.

* 8/10 *

Seconden worden minuten.Minuten worden uren.De dag raast voorbij. ‘s Morgens zit je met je gedachten.Bij de avondstond. Werk komt, werk gaat.Zonder inhoud, zonder ziel.De dag raast voorbij. Creativiteit, interesse, engagement.Een job vol loze dromen. Letter per letter, pagina per pagina.Postvak In, Postvak Uit.De dag raast voorbij.

Geprangd in veel te kleine kuipzeteltjes, die dan bovendien ook nog te dicht bij elkaar staan, ondergaat het publiek het bewegingsepos van Compagnie MPTA [(Cie) les mains, les pieds et la tête aussi]. ‘Ondergaan’ is hier wel het juiste woord want verwacht geen klassiek acrobatieëncircus. Men heeft constant het gevoel dat men naar een ballet van Béjart aan het kijken is, zonder inzicht te krijgen in de symboliek ervan. ‘L’Art pour l’art’ als het ware.
In een kakofonie van geluiden wordt men ondergedompeld in een chaosvoorstelling dat als geheel te traag, te saai en te eentonig oogt. Enkele lichtpunten in de duisternis zoals de scène in het rollend rad, het geschuif op de klimpaal of het naakte einde waarbij de evolutietheorie van het lopen wordt uitgebeeld, kunnen de zaak niet redden. Soms wou je dat je via één van de lopende banden richting uitgang werd geleid.

* 5/10 *

Raaklijnen

Al bij al was het rustig gebleven met weinig discussies. Wel op momenten saai en heel vermoeiend. Een dag op een vierkante meter rondlopen is ook niet alles. Gelukkig kreeg ik als ‘vergoeding’ een volledig concert van Pearl Jam onder mijn neus geschoven. Maar dat is voor een andere blog…

Zopas terug uit het niet zo verre Portugal. Leuk vakantieland. Veel cultuur en geschiedenis. Als je niet van kerken en kloosters houden, gelieve zich te onthouden van deze bestemming. Ook wanneer je zwanger bent: de straten gaan omhoog, naar omlaag en terug omhoog. Een basisconditie is wel vereist.

Al dat gekijk en gewandel is ook wel nodig om de nodige calorieën te verbranden. De Portugezen zijn namelijk lekkerbekken: gebakjes en koekjes everywhere…and all day long. Om dan maar te zwijgen van een stevige twany porto of een frisse vino verde. En dan hebben we het nog niet gehad over het eten. Visliefhebbers aller landen, verenig u! Vers en veel, mnjammie…

Het weer daarentegen was niet altijd koosjer. In het begin grimmige bewolking, daarna een stevige portie regenbuien om ten slotte te eindigen met een broeiende zon. Het zuiderse klimaat is ook niet meer wat het is geweest….

Driemaal is geen scheepsrecht. In een eindeloos verhaal van bijna 3 uren krijg je heel snel het gevoel dat er iets essentieel ontbreekt, namelijk structuur of beter gezegd: een scenario. In een wirwar van scènes en dialogen wordt er geprobeerd een touw te maken van een kluwen. Jammer genoeg blijft het bij proberen. Johnny Depp in geflipte overdrive, Keira Knightley als eeuwige powergirl, Orlando Bloom als overbodige luxe: hun bankrekeningen zullen er wel bij varen. Een gastrol van Chow Yun-Fat en zelfs een cameo van Keith –‘kijk daar: een kokosnoot!- Richards kunnen het tij niet keren. Na een tijdje begin je zelfs meer te letten op de humorpogingen van de lokale Peppi & Kokki, dan op de overdonderende maar o-zo ongeloofwaardige special effects. Deel 1 stond nog borg voor pretentieloos entertainment, deel 2 zwalpte al op de grens van bombasme, deel 3 is een overbodig gegeven. Het wordt tijd dat de zeilen gestreken worden.

**

Het wordt eens tijd dat 10/6 voorbij is. Ik ben al die media-toestanden rond de verkiezingen grondig beu. Je kan geen krant open slaan of tv-programma opzetten of één of andere illustere politicus beloofd minder belastingen, meer werk en een beter klimaat. Die klimaathype begint ook lachwekkend te worden wanneer je nu ziet dat alle partijen daar ‘ineens’ een mening over hebben. Een ‘unconvenient truth’ als het ware. Ik ben het ook beu om folders uit mijn brievenbus te halen. Als ik zou geïnteresseerd zijn in politiek, dan haal ik mijn info wel via het internet. Weeral een bos bomen gespaard. De elektriciteit van mijn PC daarentegen zal weer andere klimaatsinvloeden teweegbrengen.

De meeste mensen huwden in juni, omdat ze hun jaarlijks bad namen in mei, en dus in juni nog redelijk fris roken. Tegen die tijd begon men echter toch al lichtelijk te stinken, en dus droeg de bruid een boeketje bloemen om haar lichaamsgeur te verbergen. Daar komt dus het gebruik van dat ook vandaag nog de bruid een bruidsboeket draagt.

Een bad bestond uit een grote kuip die gevuld werd met heet water. De heer des huizes genoot het privilege van het schone water, daarna volgden de zoons en andere mannen die deel uitmaakten van het huishouden, dan de vrouwen, en tenslotte de kinderen. De baby's waren als laatsten aan de beurt. Tegen dan was het water zo vuil dat je er makkelijk iemand in kon kwijtraken... Vandaar de uitdrukking "de baby met het badwater weggooien".

Huizen hadden in die tijd strooien daken, zonder houten gebinte. Het was de enige plek waar de dieren zich warm konden houden, en dus leefden de katten en kleinere dieren (muizen, ongedierte) in het dak. Als het regende werd het daar glibberig, en soms gleden de dieren dan uit en vielen van het dak. Vandaar het Engelse gezegde "It's raining cats and dogs".

Niets kon verhinderen dat er dingen in het huis vielen. Dit was een echt

probleem in de slaapkamer, waar ongedierte en uitwerpselen je

schone beddengoed konden bederven. Daarom werden bedden voorzien van grote palen om een laken over te hangen dat dan toch een beetje bescherming bood. Zo is het gebruik van hemelbedden ontstaan.

In die tijd kookte men in de keuken in een grote ketel die altijd boven het vuur hing. Elke dag werd het vuur aangestoken, en werden er

ingrediënten toegevoegd aan de ketel. Men at meestal groenten, en weinig vlees. Men at deze stoofpot 's avonds, en liet het overschot in de ketel. Dit werd dan 's nachts koud, en 's anderendaags begon men gewoon opnieuw. Zo zaten er in hun stoofpot vaak dingen die er al heel lang inzaten...

Soms konden ze varken krijgen, en dan voelden ze zich heel bijzonder. Als ze bezoekers over de vloer kregen, dan hingen ze hun stuk varken op om op te scheppen. Het was namelijk een teken van weelde als een man spek naar huis kon brengen. Ze sneden dan een stukje af om te delen met de gast, en kauwden gezellig samen op het vet.

Wie geld had, kon zich tinnen borden veroorloven. Voedsel met een hoge zuurtegraad zorgde er voor dat een beetje van het lood in het voedsel terecht kwam, wat vaak tot een loodvergiftiging en de dood leidde. Dit gebeurde het meest met tomaten, waardoor tomaten de volgende +/- 400 jaar als giftig werden beschouwd. Brood werd verdeeld volgens je sociale status. Arbeiders kregen de aangebrande bodem van het brood, het gezin at het middendeel op en gasten kregen de bovenste, krokante korst.

Men gebruikte loden bekers om bier of whisky te drinken. Die combinatie

zorgde er soms voor dat de drinker een aantal dagen buiten westen was! Als de dronkaard dan bewusteloos gevonden werd langs de straat, werd hij vaak gereed gemaakt om begraven te worden. Hij werd een aantal dagen op de keukentafel gelegd,en de familie at en dronk aan diezelfde tafel, en wachtte af of hij nog wakker zou worden. Vandaar het gebruik van de doodswake.

Engeland is oud en klein, en de bevolking vond geen plaats meer om de doden te begraven, dus werden er kisten uitgegraven en de beenderen naar een beenderhuis overgebracht, zodat ze de graven konden hergebruiken. Bij het heropenen van deze kisten, ontdekten ze dat er bij 1 op 25 aan de binnenkant gekrabd was, en ze beseften dat ze levenden hadden begraven. Van toen af werd er een touwtje rond de pols van een lijk gebonden, dat omhoog leidde en verbonden was met een belletje boven de grond. Iemand moest dan heel de nacht op het kerkhof zitten om te horen of de bel niet rinkelde. En zo werd er wel eens iemand "gered door de bel".

De teerling is geworpen. De strijd is gestreden. Na een zinderend spannende race kloppen Pascal & Miranda, Egbert & Jozefien en winnen ‘Peking Express: Zuid-Amerika’.  

Objectief bekeken niets op aan te merken: zij waren sneller, zij waren handiger in het versieren van liften, zij waren slimmer in het verzinnen van oplossingen, etc.

En toch, en toch…

Hun gemoedstoestand kon van euforie in een nanoseconde omslaan naar fuck, shit, kutzooi en teringlijder. Nooit zoveel gevloek gehoord, nooit zoveel fanatisme gezien. Hoewel montage the name of the game is, kon je geen sympathie opbrengen voor deze Nederlanders. Het verbaasde dus ook niemand dat het merendeel van de andere deelnemers constant blok tegen hen vormde.

Dan maar liever de andere finalisten, Egbert en Jozefien, twee Vlaamse boezemvrienden. De ene met een roze short en wapperende handjes, de andere met nul-komma-nul conditie en een enerverend stemmetje. Met de zotte kuren van Egbert en hun lachwekkende toestandenoptimisme stonden zij bij vele kijkers op 1, zowel in de poll ‘winnaars’ als de poll ’sympathiekste koppel’.

Maar zoals Will Tura ooit zong: ‘Het kan niet zijn…’.

We zijn nu terechtgekomen in de wondere wereld van opvanggezinnen, onthaalmoeders en crèches. Dit is voornamelijk een financiële wereld. Het meest voorkomende patroon zijn de zelfstandigen. Of ze dit nu alleen doen of in groepsverband, dat speelt geen rol. De voorwaarden worden door hen bepaald. Zo zijn ze allemaal duurder dan de inkomstennormen van Kind & Gezin. Ze vragen ze allemaal een forse waarborg, die je soms maar meestal niet terugziet. Voor dit alles valt nog iets te zeggen.

Wat ik echter niet begrijp zijn de forfaits die men moet betalen waneer je je kind niet brengt. Of dit nu voor vakantie of vanwege ziekte is, speelt geen rol: betalen zul je.

Dit om de plaats van je kind te waarborgen maar vooral om de interim-mama in kwestie een vast inkomen te geven. Langs de ene kant wil ik dit wel begrijpen maar langs de andere kant kan dit nooit op mijn goedkeuring rekenen. De universele regel ‘voor wat, hoort wat’ wordt hier namelijk met de voeten getreden. Alsof ik elke dag op restaurant zou gaan eten, en de dag dat ik niet kom, ook voor de maaltijd moet betalen.

De Britse fotograaf Keven Westenberg is blijkbaar kind aan huis bij de muziekgroten der aarde. Het is niet iedereen gegund om Coldplay, Bono, Thom Yorke of Michael Stipe voor de lens te krijgen. De galerij Transit stelt tot begin juni enkele pareltjes tentoon van deze kunstenaar. Heldere kleuren, originele settings en geposeerde modellen voeren de boventoon. Maar Westenberg is op zijn sterkst wanneer het onverwachte voorvalt (vb. U2 backstage) of wanneer hij zijn voorwerp in profiel kan nemen (vb. Morrissey). Wanneer de foto dan ook nog in zwart/wit- of sepia wordt getoond, dan wordt het meteen een verhaal met een diepgang. De expo heeft 1 minpunt: slechts 33 pareltjes worden tentoongesteld. Dit verdiende een grotere ruimte. Jammer…

Links/rechts:

www.transitzone.be

www.kevinwestenberg.com

www.myspace.com/kevinwestenberg